„Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem! Kto we Mnie wierzy, choćby i umarł, żyć będzie” (J 11, 25). Wiara w zmartwychwstanie Chrystusa jest podstawowym źródłem nadziei chrześcijanina, że po śmierci spotka się z Nim w niebie. Rzeczywistość ta z ziemskiej perspektywy wydaje się być niejednokrotnie bardzo trudna. Obraz śmierci jest dla wielu zbyt bolesny, pełen dramatyzmu i napawający pustką wyrażoną w zadawanym często pytaniu: I co dalej? Dlatego w obrzędach pogrzebowych umacniamy naszą wiarę i modlimy się za naszych bliskich zmarłych, a towarzysząc im, oddajemy posługę w „tej ostatniej ziemskiej drodze”. Najpiękniejszym darem dla nich jest modlitwa, a czynna obecność w czasie liturgii pogrzebowej jest wyrazem wiary, że wszyscy spotkamy się w domu naszego Ojca. Jesteśmy także blisko tych, których ogarnął smutek z powodu odejścia bliskich ich sercu osób. W ten sposób pomagamy im trwać w silnej wierze w trudnych chwilach życia aż do spotkania się z Panem. W centrum obrzędów pogrzebu znajduje się Chrystus zmartwychwstały, któremu polecamy zmarłego. Zamieszczone niżej teksty i melodie zostały zaczerpnięte z Obrzędów pogrzebu, Katowice 1977, 1991, chyba że podano inaczej.