W dziale tym znajdują się utwory z repertuaru gregoriańskiego, a także śpiewy w stylu gregoriańskim oraz inne utwory w języku łacińskim. Można je wykonywać zarówno podczas liturgii w języku łacińskim, jak również sprawowanej w innych językach. Język łaciński jest nie tylko urzędowym językiem Kościoła katolickiego, ale nie faworyzując żadnego narodu, stanowi fundament dla dużej części języków europejskich, stąd jest idealnym językiem w liturgii sprawowanej dla społeczności wiernych złożonej z różnych narodowości.
Redaktorzy napotkali pewne trudności w zapisie ortografii języka łacińskiego, która, jak wiadomo, zmieniała się w czasie. Przyjęliśmy ortografię Stolicy Apostolskiej, która drukując dokumenty zastosowała ujednolicony zapis („ae” zamiast „æ”, „oe” zamiast „oe”, „i” zamiast „j”). Przyjęliśmy także zasadę zapisywania objaśnień (didaskaliów) w języku polskim, a nie łacińskim, np. zamiast versus intercalaris – refren. Zapis nutowy podajemy za uwspółcześnioną formą zapisu śpiewów gregoriańskich, zastosowaną przez H. Kronsteinera w Canticum mundi.

W okresie Adwentu

W okresie Narodzenia Pańskiego

Ku czci Najświętszego Imienia Jezusa – 3 stycznia

W okresie Wielkiego Postu

W okresie wielkanocnym

Do Ducha Świętego

Ku czci Najświętszego Sakramentu

Ku czci Najświętszej Maryi Panny